Reacties

  1. Geweldig artikel. Ik denk dat we nog veel van de biologische metafoor kunnen leren. Voor communicatie in het menselijke zijn meerdere systemen: hormonen, bloed, lymfevocht, etc. En het lichaam is ingesteld op vernieuwen van cellen, niet op het in stand houden daarvan….

  2. Rob,

    In jouw optiek is OO een taal (om complexiteit hanteerbaar te maken). Zelf heb ik altijd het beeld van OO gehad dat het een visie is op ‘de dingen en hun loop’. Het taalaspect van OO is daarvan dan slechts een onderdeel.
    Mijn ‘liefde’ voor OO komt voort uit de, in mijn ogen niet te negeren, overeenkomsten met bepaalde psychologische theorieën, met name het Behaviorisme van ene Skinner. OO is dan een manier om naar de Wereld te kijken en die te vatten in een model dat recht doet aan die Werkelijkheid en haar complexiteit, inclusief mensen en hun gedrag.
    Daar zit volgens mij ook de voornaamste reden waarom OO maar niet wil doorbreken. Het is een fundamenteel andere manier van kijken naar dingen. Zo’n beetje elke theorie, elke filosofie, elk model dat ik ken, vertrekt altijd vanuit 1 of andere logica terwijl OO vertrekt vanuit gedrag. Of, om het Bijbels te zeggen: In den Beginne was niet het Woord (al die andere modellen) maar de Daad (OO).
    Maar hoe maak je mensen in godsnaam duidelijk dat ze in hun kop een paradigmatische verandering moeten doorvoeren? Na van alles geprobeerd te hebben, o.a. lezingen en artikelen, heb ik nu gekozen voor de vorm van een roman (De Nomade van de Weg). Hopelijk komt de boodschap dan wel over.

    Misschien moeten we het er maar eens face-to-face over hebben?

    Met vriendelijke groet,
    Marc Pierar

    • Het is inderdaad een paradigma-shift die niet veel mensen maken. Ik ook niet eenvoudig hoor! Ik had alleen het “geluk” dat mijn eerste kennismaking met modelleer- en programmeertalen OO was. Maar die kennismaking was allesbehalve vanzelfsprekend. In de groep van 14 man waar ik toentertijd deel van uitmaakte, was ik de enige die het niet snapte. Ik begon te twijfelen aan mijn mentale vermogens. Tot, ineens na drie maanden (…) er iets klikte in mijn hoofd. Toen realiseerde ik mij dat de anderen in mijn groep waarvan ik dacht dat ze veel slimmer waren en het allang begrepen hadden, het juist niet begrepen hadden! Maar het was een worsteling — ik had voortdurend het gevoel dat er “iets” was dat belangrijk was, dat de essentie was, en waar ik maar geen grip op kon krijgen.
      De vorm van een roman spookt ook al jaren door mijn hoofd. Heel stoer dat jij die prioriteit kon stellen en dat er nu een resultaat ligt!

      • Dat stoere valt wel mee, hoor. Ik zal je nog wel een keer vertellen hoe die roman ontstaan is. Is tamelijk lachwekkend. Maar een roman geeft je wel veel meer speelruimte om je ideeën te etaleren. Mijn grootste probleem was een plot (de roman gaat over een moord) waar ik mijn verhaal aan kon ophangen. Toen ik die had, die ‘plopte’ 5 augustus j.l. zomaar opeens in mijn bewustzijn, was de rest eigenlijk relatief eenvoudig. En je moet natuurlijk wel een beetje ‘sappig’ kunnen schrijven. De lezer heeft namelijk een uiterst machtig wapen: stoppen met lezen. Hoe voorkom je dat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.